Rewolucja dziś

Niektórzy pytali, dlaczego pracownicy nie wychodzą na ulice. Odpowiedź była jasna: gdyby CHP przejęła władzę, zastosowałaby ten sam program zaciskania pasa co AKP, a pracownicy o tym wiedzieli.

Władze kubańskie konsekwentnie przedstawiają sankcje jako główną przyczynę regresu społeczno-gospodarczego, traktując je zarazem jako wyjaśnienie problemów własnej polityki. Stosują przy tym starą retorykę „obrony rewolucji”, która staje się coraz odleglejsza od rzeczywistości społecznej.

Choć po upadku nazizmu dominowała narracja „nigdy więcej”, przedstawiająca prawicową przemoc jako incydent z przeszłości, w rzeczywistości ekstremizm pozostał stałym elementem powojennej historii Niemiec.

Wiosna ludów zawsze zaskakuje – spada na dany kraj zupełnie niespodziewanie, po prostu jak grom z jasnego nieba. Po fakcie okazuje się jednak, że nie ma w tym nic dziwnego. Zaczyna być jasne, że spadła właśnie tam, gdzie spadła, nieprzypadkowo.

Przypadek Serbii pokazuje, jak cienka i niebezpieczna bywa granica między próbą „oswajania” narracji narodowej a przejęciem jej przez siły nacjonalistyczne.

Rząd, który miał ograniczać przemoc państwa – również na północnej granicy oraz na terenach zamieszkanych przez rdzenną ludność Chile – ostatecznie wzmocnił uprawnienia tych samych służb, które wcześniej biły i mordowały studentów.

„Mieliśmy już narodową rewolucję. Teraz potrzebujemy rewolucji społecznej”. Zdecydowanie zgadzam się z tą opinią. Obecne neoliberalne reformy i niestabilność znacznie osłabiają Ukrainę.

W Ameryce Łacińskiej, czyli Abya Yala, tradycyjne partie polityczne mają bardzo zachodni punkt widzenia, dlatego pojawiają się ruchy polityczne, które kładą nacisk na tożsamość rdzenną, co otwiera inną perspektywę.