Prawdziwa walka z autorytaryzmem Maduro rozgrywa się w wewnątrz kraju i jest silnie związana ze sporem o demokrację pracowniczą.

Rząd, który miał ograniczać przemoc państwa – również na północnej granicy oraz na terenach zamieszkanych przez rdzenną ludność Chile – ostatecznie wzmocnił uprawnienia tych samych służb, które wcześniej biły i mordowały studentów.

Przypadek Serbii pokazuje, jak cienka i niebezpieczna bywa granica między próbą „oswajania” narracji narodowej a przejęciem jej przez siły nacjonalistyczne.

Przypadki Hiszpanii i Portugalii pokazują, że sukces lewicy w Europie nie musi być okupiony zaostrzeniem polityki wobec uchodźców. Kluczowa okazuje się zdolność do zapewniania realnych korzyści materialnych klasie pracującej.