Możliwość wpłacenia darowizny (...) jest przywilejem bogatych wyborców, dzięki któremu mogą „głosować” dwukrotnie - raz przy urnie, raz przez konto bankowe

Choć zmiany klimatu są coraz bardziej widoczne, w Polsce rośnie opór przed polityką klimatyczną. W reportażu „Klimat: kwestia społeczna” śledzimy konflikty interesów i koszty społeczne, które stoją za transformacją energetyczną. Rozmawiamy z reprezentantami robotników, maszynistami, aktywistami klimatycznymi i naukowcami.

„Mieliśmy już narodową rewolucję. Teraz potrzebujemy rewolucji społecznej”. Zdecydowanie zgadzam się z tą opinią. Obecne neoliberalne reformy i niestabilność znacznie osłabiają Ukrainę.

Normą w strefie są czternastogodzinne dni pracy, zwalczanie związków zawodowych i wykorzystywanie niebezpiecznych maszyn.

Częścią obecnego sukcesu prawicy jest to, że uwierzyliśmy w głęboką, niemalże genetyczną prawicowość polskiego społeczeństwa.

Polska jest jednym z najszybciej rozwijających się państw Europy. Jednocześnie należy do państw najbardziej zaniedbujących sektor publicznego wsparcia dla osób niesamodzielnych. Oglądaj reportaż Gromad o kryzysie systemu opieki w Polsce.

Dominujący obecnie narodowy etatyzm ze swoją geopolityczną orientacją sprzyja polityce ekspertów i silnych liderów, marginalizując całkowicie rolę ruchów masowych.

Kapitał jest z konieczności nastawiony na ekspansję i nie ma żadnego interesu w utrzymaniu zrównoważonej produkcji.

W przedsiębiorstwach zarządzanych przez kapitał, żeby zwolnić tempo i intensywność pracy oraz uzyskać możliwość swobodnego, ludzkiego zachowania potrzeba silnie zorganizowanych załóg, zdolnych zagrozić korporacjom przerwaniem pracy.

W Polsce uznaje się, że stosunki pracy regulują z jednej strony indywidualne negocjacje między pracownikiem a pracodawcą, a z drugiej strony państwo, które wyznacza minimalne standardy. W oczywisty sposób ogranicza to możliwości działania związków zawodowych.

W poprzednich latach termin „konkurencyjność" był do znudzenia powtarzany w kampaniach, prowadzonych przez grupy biznesowe w celu obniżenia ambicji klimatycznych. Służył więc celom dokładnie przeciwnym niż te, które deklarowano w Zielonym Ładzie. Biorąc to pod uwagę, można było się spodziewać, że „rakieta na księżyc" Ursuli von der Leyen od początku leciała w złym kierunku.

(...) wyborcy uwrażliwieni na koszty energii stali się względnie bardziej skłonni do poparcia radykalnej prawicy w Holandii, po tym jak wprowadzono politykę skutkującą podwyższeniem kosztów energii w gospodarstwach domowych, a przychody z obciążeń rozdystrybuowano w formie subsydiów na energię odnawialną.

Od czasu Żółtych Kamizelek „jedno podzieliło się na dwa”. Idea spójności we francuskim ruchu środowiskowym stawała się coraz bardziej abstrakcyjna, ponieważ próba jej utrzymania wymagałaby zapomnienia o walkach klasowych i żądaniach sprawiedliwości społecznej.

Żeby zatrzymać zmianę klimatu, potrzebujemy więcej autobusów na drogach. Budujemy więc ruch, którego celem jest podwojenie ilości dostępnych kursów. Po trzech dekadach cięć i prywatyzacji potrzebujemy dużego zastrzyku funduszy od rządu federalnego.

Jak zauważył podczas ostatniego przemówienia w Senacie Fain: »czasu, jak każdej innej cennej rzeczy w naszym społeczeństwie, nie daje się klasie robotniczej dobrowolnie«. 40 godzinny tydzień pracy, choć powinien stanowić normę, jest czymś o co pracownicy muszą wciąż walczyć.

Podczas jednej z wielu dyskusji, jakie toczyły się w Jowicie, ktoś zauważył: żeby ruch studencki przetrwał, musi połączyć się z silniejszymi organizacjami, posiadającymi wyrobioną strategię i dłuższą tradycję oporu. W końcu studentów musi łączyć coś innego niż sam Uniwersytet, służący dziś głównie rozwojowi indywidualnej kariery.