Osoby, które początkowo interesowały się wyłącznie kwestiami bytowymi, doszły do wniosku, że aby je rozwiązać, należy najpierw zreformować instytucje V Republiki i ustanowić republikę o znacznie bardziej egalitarnym charakterze.

Wskazywano na to, że wystąpienie z EWG zaszkodziłoby głównie secesjonistom, nie ułatwiając przy tym budowy socjalizmu w danym państwie. W najlepszym wypadku efektem takiego posunięcia byłby kryzys gospodarczy, w najgorszym zaś prawicowy zamach stanu. Wyjściem z tej pułapki miał być zaproponowany w latach 70., przez Enrico Berlinguera, eurokomunizm.

Strajk mający na celu obronę zatrudnienia uczestników i wyegzekwowanie wypłaty ich zaległych pensji przerodził się w laboratorium społeczne, w ramach którego wypracowano oddolną alternatywę dla ekologii w jej liberalnym wydaniu.